Ήταν εκείνη η τρομακτική στιγμή....
[Pause]
[Rewind]
Ώρα 14:30, παραμονή Χριστουγέννων. Η μέρα έχει κυλήσει μάλλον ήρεμα, οι χρήστες ήταν ήσυχοι, χωρίς να έχουν κάνει τραγικές και ανεπανόρθωτες μαλακίες και περίμενα να περάσει η ώρα για να πάω στο ετήσιο τραπέζι της εταιρίας. Εκεί, όπου μαζευόμαστε όλοι οι συνάδελφοι να πιούμε ένα ποτηράκι, να ρίξουμε καμιά ζεμπεκιά και να κουτσουμπολέψουμε για τα πάντα!.... Εκείνη, την ωραία ώρα, που δεν είσαι στο γραφείο, δεν είσαι υποχρεωμένος ν' ακούς κάθε είδους παραλογισμό από το τηλέφωνο και είσαι λίγο πιο ελεύθερος απ' ότι συνήθως... Κακά τα ψέμματα, όταν βγαίνεις για τραπέζι με όλους τους συναδέλφους και τ' αφεντικά σου, δε μπορείς να είσαι "χύμα", όπως όταν βγαίνεις με τους φίλους σου...
But, again, it's something!....
Γύρισα και κοίταξα πίσω από την πλάτη μου το server room. Με τη θερμοκρασία ν' αγγίζει το απόλυτο ψύχος, σκέφτηκα ότι τα μηχανάκια (οι servers!) καλοπερνάνε εκεί μέσα! Χαμογέλασα με λίγη πίκρα: τα μηχανάκια είναι καταδικασμένα να δουλεύουν για πάντα (ή όσο είναι το δικό τους "πάντα" μέχρι να τινάξουν τα πατουσάκια τους ψηλά και να πάνε στον παράδεισο των pc....). Γύρισα ξανά στην οθόνη μου, έτοιμη να σβήσω τον υπολογιστή μου και ν' αλλάξω σκληρό δίσκο για το backup....
Και ξαφνικά, ένα τσαφ-τσαφ που έκανε το ρεύμα, ήταν αρκετό..... Είδα τα φώτα να σβήνουν και ν' ανάβουν in a blink of an eye.... Κάτι όμως.... Περισσότερο το ένιωσα, παρά το διέγνωσα....
Οι διακοπές της ΔΕΗ, ή μάλλον για ν' ακριβολογώ, οι πτώσεις τάσεις, είναι σύνηθες φαινόμενο. Όμως, μέσα μου ήξερα, ότι η μέρα μου είχε καταστραφεί ανεπανόρθωτα.
Άνοιξα το remote desktop και προσπαθούσα να μπω στον κάθε ένα server ξεχωριστά να δω αν επηρεάστηκε η λειτουργία του. Σταμάτησα την προσπάθειά μου από την αρχή, όταν είδα ότι ο domain controller έκανε shutdown.
Τα UPS υπήρχαν και δούλευαν, οι άλλοι server ήταν αναμμένοι. Μόνο ο domain controller έσβηνε. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να κάνω εκτίμηση των ζημιών και να προσέξω ότι μαζί έσβησε και ο NAS server, καθώς και ό,τι άλλο είχαμε στο δεξί rack.
Μπήκα στο server room χωρίς μπουφάν και χωρίς να δίνω σημασία στο κρύο που ήταν απάνθρωπο... Περίμενα να τερματίσει ο d.c. και μόλις το έκανε, προσπάθησα να τον ξανανοίξω....
Ήταν εκείνη η τρομακτική στιγμή....
Ήταν εκείνη η στιγμή της απόλυτης φρίκης....
Ήταν εκείνη η στιγμή, που παγώνεις αναλογιζόμενος της συνέπειες....
Έχω ήδη βγάλει το τηλέφωνο από την πρίζα, αγνοώ τον κόσμο που μπαινοβγαίνει στο γραφείο ρωτώντας με τι συνέβη (actually, δεν τους πρόσεχα να είμαι ειλικρινής) και σφίγγω στα χέρια μου το κινητό, έχοντας πάρει ήδη τηλέφωνο το ελεφαντάκι....
Ήταν εκείνη η τρομακτική στιγμή, που πατούσα το κουμπί του domain controller για να ξανανοίξει και δεν άνοιγε... Πατούσα το κουμπί, συμπυκνώνοντας όλη μου τη θέληση και όλο μου του είναι στο να δω τα λαμπάκια του υπολογιστή ν' ανάβουν και να νιώσω τον ήχο των σκληρών που μπαίνουν σε λειτουργία. Το χέρι μου ακουμπούσε στα πλευρά του server στοργικά, σα να ήταν το παιδί μου που χτύπησε σοβαρά και προσπαθώ μάταια να το επαναφέρω... Έχω κάνει πολλά extreme sports... Έχω νιώσει την αίσθηση του κινδύνου και το διασκέδαζα all the way. Μάλλον έχω ανοσία στο φόβο ή νόμιζα ότι είχα... Η μεταλλική γεύση στο στόμα μου, ο κρύος ιδρώτας που διέσχιζε τη ραχοκοκκαλιά μου, τα μηνύγγια μου να σφυροκοπάνε και η αδρεναλίνη να διασχίζει το σώμα μου με την ταχύτητα του φωτός, κάνοντας τους χτύπους της καρδιάς μου ν' ακούγονται εκκωφαντικά μες στ' αυτιά μου.... Και η φωνή μου από το τηλέφωνο να λέει: "Ελεφαντάκι, είμαι ψύχραιμη αυτή τη στιγμή. Δεν πανικοβάλλομαι. Ο domain controller δεν ανάβει!.... Πατάω το κουμπί και δεν ανοίγει"...... Λες κι όλα εκτυλίσσονται σε τρίτο πρόσωπο κι εγώ παρακολουθώ....
Δεν θυμάμαι το πέρασμα του χρόνου - ξαφνικά βρέθηκα να μιλάω στο τηλέφωνο με το αμέσως επόμενο άτομο που εμπιστεύομαι: το σκαντζοχοιράκι (και ναι, όλοι οι δικοί μου άνθρωποι έχουν ονόματα από ζωάκια, οπότε not a word on it!). Ο πιο ψύχραιμος και λογικός σκαντζόχοιρος με βοήθησε να βγάλω μια άκρη....
O domain controller σηκώθηκε. Οι χρήστες δούλεψαν and the day was nearly saved! Και λέω "nearly" γιατί μια σειρά τραγικών λαθών και παραλείψεων, οδήγησε στο να κάτσουμε 3 άτομα εκεί μέχρι τις 20:30 το βράδυ, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συνέβη in first place.
Όταν αποφάσισα ν' ασχοληθώ με τον υπέροχο κόσμο των υπολογιστών, αποδέχτηκα το γεγονός ότι η δουλειά μας ξεκινάει εκεί που όλων των υπολοίπων σταματάει. Όταν οι χρήστες είναι σπίτια τους ή διασκεδάζουν, εμείς είμαστε εκεί και διασφαλίζουμε ότι την επόμενη μέρα που θα έρθουν και θ' ανοίξουν τον υπολογιστή τους, δεν θα καταλάβουν αλλαγές ή διαφορές... Δεν θα καταλάβουν τι συνέβη και δε χρειάζεται να ξέρουν τι συνέβη. Όπως λέει και το ελεφαντάκι, αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν στην Ελλάδα, είναι ότι πρέπει να πληρώνεις έναν IT manager ή ένα τμήμα IT για να κάθεται! Αν αυτοί οι άνθρωποι δεν κάθονται και τρέχουν, τότε κάτι δεν πάει καλά!
Δεν έχει νόημα να πω ότι η ευθυνοφοβία και η επίρρηψη ευθυνών δίνει και παίρνει σ' όλους τους κλάδους, αλλά στο δικό μας ένα παραπάνω...
Αλλά θα πω, ότι όσο εγώ προσπαθούσα να καλύψω τους συνεργάτες μας, που επόπτευσαν το στήσιμο του server room, αυτοί προσπαθούσαν να ρίξουν το φταίξιμο σε μένα για το παρόν σκηνικό.....
What a wonderful world, isn't it?
Back to the story & όταν είδα τα λαμπάκια των server, των routers, των patch-panels ν' ανάβουν και πάλι, ένιωσα την καρδιά μου γεμάτη ευτυχία, λες και έβαλα στην μπρίζα τα λαμπάκια για το δικό μου χριστουγεννιάτικο δέντρο! Όλα αναβόσβηναν χαρούμενα και ρυθμικά (και δούλευαν όπως θα έπρεπε να δουλεύουν!)....
Καλά Χριστούγεννα (που πέρασαν, αλλά what the heck!) & ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος! :)
Κι ένα μεγάλο, προσωπικό ευχαριστώ στο ελεφαντάκι που με στήριξε από την πρώτη στιγμή και με στηρίζει ακόμα & πάντα (ακόμα κι όταν είναι δικές μου οι μαλακίες) και στο σκαντζοχοιράκι, που δεν έχει κανέναν λόγο να το κάνει, αλλά ήταν εκεί μέσα από το τηλέφωνο (μιλάμε για ώρες στο κινητό και από το σπίτι του), θυσιάζοντας τις δικές του προσωπικές στιγμές και την ξεκούρασή του!
Να 'στε καλά! :)
Read more
[Pause]
[Rewind]
Ώρα 14:30, παραμονή Χριστουγέννων. Η μέρα έχει κυλήσει μάλλον ήρεμα, οι χρήστες ήταν ήσυχοι, χωρίς να έχουν κάνει τραγικές και ανεπανόρθωτες μαλακίες και περίμενα να περάσει η ώρα για να πάω στο ετήσιο τραπέζι της εταιρίας. Εκεί, όπου μαζευόμαστε όλοι οι συνάδελφοι να πιούμε ένα ποτηράκι, να ρίξουμε καμιά ζεμπεκιά και να κουτσουμπολέψουμε για τα πάντα!.... Εκείνη, την ωραία ώρα, που δεν είσαι στο γραφείο, δεν είσαι υποχρεωμένος ν' ακούς κάθε είδους παραλογισμό από το τηλέφωνο και είσαι λίγο πιο ελεύθερος απ' ότι συνήθως... Κακά τα ψέμματα, όταν βγαίνεις για τραπέζι με όλους τους συναδέλφους και τ' αφεντικά σου, δε μπορείς να είσαι "χύμα", όπως όταν βγαίνεις με τους φίλους σου...
But, again, it's something!....
Γύρισα και κοίταξα πίσω από την πλάτη μου το server room. Με τη θερμοκρασία ν' αγγίζει το απόλυτο ψύχος, σκέφτηκα ότι τα μηχανάκια (οι servers!) καλοπερνάνε εκεί μέσα! Χαμογέλασα με λίγη πίκρα: τα μηχανάκια είναι καταδικασμένα να δουλεύουν για πάντα (ή όσο είναι το δικό τους "πάντα" μέχρι να τινάξουν τα πατουσάκια τους ψηλά και να πάνε στον παράδεισο των pc....). Γύρισα ξανά στην οθόνη μου, έτοιμη να σβήσω τον υπολογιστή μου και ν' αλλάξω σκληρό δίσκο για το backup....
Και ξαφνικά, ένα τσαφ-τσαφ που έκανε το ρεύμα, ήταν αρκετό..... Είδα τα φώτα να σβήνουν και ν' ανάβουν in a blink of an eye.... Κάτι όμως.... Περισσότερο το ένιωσα, παρά το διέγνωσα....
Οι διακοπές της ΔΕΗ, ή μάλλον για ν' ακριβολογώ, οι πτώσεις τάσεις, είναι σύνηθες φαινόμενο. Όμως, μέσα μου ήξερα, ότι η μέρα μου είχε καταστραφεί ανεπανόρθωτα.
Άνοιξα το remote desktop και προσπαθούσα να μπω στον κάθε ένα server ξεχωριστά να δω αν επηρεάστηκε η λειτουργία του. Σταμάτησα την προσπάθειά μου από την αρχή, όταν είδα ότι ο domain controller έκανε shutdown.
Τα UPS υπήρχαν και δούλευαν, οι άλλοι server ήταν αναμμένοι. Μόνο ο domain controller έσβηνε. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να κάνω εκτίμηση των ζημιών και να προσέξω ότι μαζί έσβησε και ο NAS server, καθώς και ό,τι άλλο είχαμε στο δεξί rack.
Μπήκα στο server room χωρίς μπουφάν και χωρίς να δίνω σημασία στο κρύο που ήταν απάνθρωπο... Περίμενα να τερματίσει ο d.c. και μόλις το έκανε, προσπάθησα να τον ξανανοίξω....
Ήταν εκείνη η τρομακτική στιγμή....
Ήταν εκείνη η στιγμή της απόλυτης φρίκης....
Ήταν εκείνη η στιγμή, που παγώνεις αναλογιζόμενος της συνέπειες....
Έχω ήδη βγάλει το τηλέφωνο από την πρίζα, αγνοώ τον κόσμο που μπαινοβγαίνει στο γραφείο ρωτώντας με τι συνέβη (actually, δεν τους πρόσεχα να είμαι ειλικρινής) και σφίγγω στα χέρια μου το κινητό, έχοντας πάρει ήδη τηλέφωνο το ελεφαντάκι....
Ήταν εκείνη η τρομακτική στιγμή, που πατούσα το κουμπί του domain controller για να ξανανοίξει και δεν άνοιγε... Πατούσα το κουμπί, συμπυκνώνοντας όλη μου τη θέληση και όλο μου του είναι στο να δω τα λαμπάκια του υπολογιστή ν' ανάβουν και να νιώσω τον ήχο των σκληρών που μπαίνουν σε λειτουργία. Το χέρι μου ακουμπούσε στα πλευρά του server στοργικά, σα να ήταν το παιδί μου που χτύπησε σοβαρά και προσπαθώ μάταια να το επαναφέρω... Έχω κάνει πολλά extreme sports... Έχω νιώσει την αίσθηση του κινδύνου και το διασκέδαζα all the way. Μάλλον έχω ανοσία στο φόβο ή νόμιζα ότι είχα... Η μεταλλική γεύση στο στόμα μου, ο κρύος ιδρώτας που διέσχιζε τη ραχοκοκκαλιά μου, τα μηνύγγια μου να σφυροκοπάνε και η αδρεναλίνη να διασχίζει το σώμα μου με την ταχύτητα του φωτός, κάνοντας τους χτύπους της καρδιάς μου ν' ακούγονται εκκωφαντικά μες στ' αυτιά μου.... Και η φωνή μου από το τηλέφωνο να λέει: "Ελεφαντάκι, είμαι ψύχραιμη αυτή τη στιγμή. Δεν πανικοβάλλομαι. Ο domain controller δεν ανάβει!.... Πατάω το κουμπί και δεν ανοίγει"...... Λες κι όλα εκτυλίσσονται σε τρίτο πρόσωπο κι εγώ παρακολουθώ....
Δεν θυμάμαι το πέρασμα του χρόνου - ξαφνικά βρέθηκα να μιλάω στο τηλέφωνο με το αμέσως επόμενο άτομο που εμπιστεύομαι: το σκαντζοχοιράκι (και ναι, όλοι οι δικοί μου άνθρωποι έχουν ονόματα από ζωάκια, οπότε not a word on it!). Ο πιο ψύχραιμος και λογικός σκαντζόχοιρος με βοήθησε να βγάλω μια άκρη....
O domain controller σηκώθηκε. Οι χρήστες δούλεψαν and the day was nearly saved! Και λέω "nearly" γιατί μια σειρά τραγικών λαθών και παραλείψεων, οδήγησε στο να κάτσουμε 3 άτομα εκεί μέχρι τις 20:30 το βράδυ, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συνέβη in first place.
Όταν αποφάσισα ν' ασχοληθώ με τον υπέροχο κόσμο των υπολογιστών, αποδέχτηκα το γεγονός ότι η δουλειά μας ξεκινάει εκεί που όλων των υπολοίπων σταματάει. Όταν οι χρήστες είναι σπίτια τους ή διασκεδάζουν, εμείς είμαστε εκεί και διασφαλίζουμε ότι την επόμενη μέρα που θα έρθουν και θ' ανοίξουν τον υπολογιστή τους, δεν θα καταλάβουν αλλαγές ή διαφορές... Δεν θα καταλάβουν τι συνέβη και δε χρειάζεται να ξέρουν τι συνέβη. Όπως λέει και το ελεφαντάκι, αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν στην Ελλάδα, είναι ότι πρέπει να πληρώνεις έναν IT manager ή ένα τμήμα IT για να κάθεται! Αν αυτοί οι άνθρωποι δεν κάθονται και τρέχουν, τότε κάτι δεν πάει καλά!
Δεν έχει νόημα να πω ότι η ευθυνοφοβία και η επίρρηψη ευθυνών δίνει και παίρνει σ' όλους τους κλάδους, αλλά στο δικό μας ένα παραπάνω...
Αλλά θα πω, ότι όσο εγώ προσπαθούσα να καλύψω τους συνεργάτες μας, που επόπτευσαν το στήσιμο του server room, αυτοί προσπαθούσαν να ρίξουν το φταίξιμο σε μένα για το παρόν σκηνικό.....
What a wonderful world, isn't it?
Back to the story & όταν είδα τα λαμπάκια των server, των routers, των patch-panels ν' ανάβουν και πάλι, ένιωσα την καρδιά μου γεμάτη ευτυχία, λες και έβαλα στην μπρίζα τα λαμπάκια για το δικό μου χριστουγεννιάτικο δέντρο! Όλα αναβόσβηναν χαρούμενα και ρυθμικά (και δούλευαν όπως θα έπρεπε να δουλεύουν!)....
Καλά Χριστούγεννα (που πέρασαν, αλλά what the heck!) & ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος! :)
Κι ένα μεγάλο, προσωπικό ευχαριστώ στο ελεφαντάκι που με στήριξε από την πρώτη στιγμή και με στηρίζει ακόμα & πάντα (ακόμα κι όταν είναι δικές μου οι μαλακίες) και στο σκαντζοχοιράκι, που δεν έχει κανέναν λόγο να το κάνει, αλλά ήταν εκεί μέσα από το τηλέφωνο (μιλάμε για ώρες στο κινητό και από το σπίτι του), θυσιάζοντας τις δικές του προσωπικές στιγμές και την ξεκούρασή του!
Να 'στε καλά! :)
