Μεθυστικό κρασί!

Intro: Όλα ξεκίνησαν από ένα challenge που μου έβαλε το ελεφαντάκι! Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με το "σακούλι του κυκλώνα", αποφασίσαμε από κοινού να ξεφύγουμε λίγο από το θεματολόγιό μας! Το ελεφαντάκι (aka "Little Red Riding Hood") θα γράψει μια ιστορία για υπολογιστές, ενώ εγώ θα πρέπει να γράψω ένα "so called" παραμύθι!....
Η φράση - trigger για το παραμύθι είναι "μεθυστικό κρασί".
Τα restrictions είναι: όχι υπολογιστές, όχι λειτουργικά συστήματα!....
Το κυρίως θέμα: να έχει έρωτα
Οπότε πρέπει να γράψω μια ιστοριούλα-παραμυθάκι, που δε θα έχει καμία σχέση με αυτά που θέλω να γράφω!.... Όμως το challenge, είναι challenge και ποτέ δε γύρισα την πλάτη μου να φύγω! Οπότε, here it goes!.....

---------------------------------------------------------------------------

1. Another day, another life!....

Ανέβαινα τις σκάλες διστακτικά, σιγομουρμουρίζοντας ένα τραγούδι... Παράξενο - συνήθως δεν έχω τέτοια διάθεση όταν γυρνάω από τη δουλειά, όμως μου είχε κολλήσει το τραγουδάκι, σαν όνειρο από κάποια εποχή που δε θυμάμαι, αλλά που ζω συχνά σε κάποιο άλλο παράλληλο κόσμο....
Βάζοντας το κλειδί στην πόρτα, άκουσα το γάτο μου να νιαουρίζει παραπονεμένος γιατί άργησα! Έσκασα ένα χαμόγελο ακόμα πιο πλατύ, σκεφτόμενη τα καμώματά του, κι έσπρωξα την πόρτα!
Σα σίφουνας, έφυγε έξω νιαουρίζοντας στη γατική, κάτι αντίστοιχο με αυτό που λένε τα παιδιά: "Catch me, if you can!", ενώ εγώ έτρεχα απεγνωσμένα από πίσω του, φωνάζοντάς τον... Hell, not exactly what I had in mind, αλλά τι να τον κάνω που είναι παιχνιδιάρης!...

15 λεπτά αργότερα, με το γάτο πλέον μέσα στο σπίτι κι έναν φρέσκο καφέ μπροστά μου, άνοιξα να δω τα e-mail μου και να σερφάρω λίγο στο νετ... Άναψα ένα τσιγάρο, νιώθοντας τον καπνό να μου γαργαλάει ευχάριστα το λαιμό και τη νικοτίνη να τρέχει στις φλέβες μου, προσφέροντας αυτή τη στιγμιαία ηδονή, που για χάρη της καπνίζουμε πακέτα ολόκληρα!.... Ο γάτος μου με κοίταξε περίεργα, ξέροντας κάτι για μένα, που ακόμα κι εγώ η ίδια αγνοούσα!.... Ακόμα!.....

Ετοιμαζόμουν να κάνω ένα ντουζ, όταν έφτασε κάτω από την πόρτα μου ένας φάκελος. Γκρινιάζοντας για τα διαφημιστικά, έσκυψα να το μαζέψω με σκοπό να πάω καρφί στην ανακύκλωση, όταν το όνομά μου απ' έξω, με πάγωσε!.... Ο χρόνος σταμάτησε, ενώ όλοι οι χτύποι της καρδιάς μου, ακούγονταν ξεκάθαρα, σε πρώτο χρόνο. "Κα Τόνια Μαυροπούλου - ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ" ήταν σημειωμένο έξω από το φάκελο, όμως ήξερα ότι ο γραφικός χαρακτήρας ήταν από εκείνον. Και μόνο εκείνον... Κατέβασα σιγά-σιγά τα χέρια μου, κρατώντας ακόμα τον φάκελο, γιατί δεν ήθελα να τον ανοίξω. Όμως!... Με έτρωγε η περιέργεια!.... 10 χρόνια μετά, τι μπορεί να ήθελε από μένα?

2. Come out, come out, wherever you are!....

Κοίταξε το ρολόι του ακόμα μια φορά και με μια νευρική κίνηση, πέταξε ό,τι είχε απομείνει από το τσιγάρο του.... Ήταν κοντά 6:30 η ώρα - θα είχε πάρει τον φάκελο. Άραγε να τον άνοιξε? Άραγε να τον θυμόταν? Άραγε, να τον μισούσε?.... Κούνησε το κεφάλι του αποδιώχνοντας τη μια ερώτηση μετά την άλλη, μόνο και μόνο για να προστεθεί μια καινούρια. Κοίταξε το είδωλό του στην τζαμαρία του καταστήματος κι έκανε μια απεγνωσμένη προσπάθεια, να στρώσει τα ατίθασα μαλλιά του. Δεν τα κατάφερε. Θυμήθηκε πως η Τόνια, του πείραζε πάντα τα μαλλιά και του έλεγε ότι μοιάζει με ένα σκανταλιάρικο παιδί!
Χάθηκε πάλι σε μια γρήγορη περιδύνηση που τον πήγε πίσω 10 χρόνια... Όταν η Τόνια τον αγαπούσε. Τότε, που όλα ήταν ξεκάθαρα κι όμως, δεν ήταν. Τότε, που η Τόνια, δε λεγόταν Τόνια, αλλά Ελένη. Εκείνους τους 11 μήνες, που πίστευαν ότι θα περνούσαν όλη τη ζωή τους μαζί. Όμως, τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα περίμεναν.
Εκείνος, έφυγε. Της έστειλε ένα γράμμα από την Αγγλία. Εκείνη, απλά δεν του απάντησε ποτέ. Kinda pointless, μιας και είχε επιλέξει τη δουλειά του, αντί γι' αυτήν. Είχε αφοσιωθεί στη δουλειά του κι έγινε ένας από τους καλύτερους επιστήμονες στον κλάδο του. Ένας Έλληνας πυρηνικός φυσικός γνωστός σε όλους, μιας και είχε προταθεί για Νόμπελ. Εκείνη, απλά αρνήθηκε να ξαναγαπήσει. Έκανε μερικές εφήμερες σχέσεις, αλλά δεν ανοίχτηκε ποτέ σε κανέναν. Τελείωσε τις σπουδές της στην πληροφορική κι ασχολήθηκε με τον κλάδο της. Κατά κάποιον τρόπο, έγινε κι εκείνη γνωστή, καθώς βοήθησε σε αρκετές περιπτώσεις την αστυνομία σε περίεργες υποθέσεις. Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος έπινε νερό στο όνομά της.
Και τώρα τη χρειάζονται ξανά.... Και στείλαν εκείνον να την πείσει....
Αναστέναξε με δύναμη, θυμό και απόγνωση. Από όλους τους ανθρώπους ήταν σίγουρος ότι εκείνος θα ήταν ο τελευταίος που θα ήθελε να δει. Από τον ειρμό του, τον έβγαλε το κινητό που χτυπούσε. Μάσησε μια βρισιά, καθώς απαντούσε. Η φωνή σχεδόν τον διέταξε: "Στέφανε, ήρθε η ώρα να χτυπήσεις το κουδούνι...". Έκλεισε το κινητό, έφτιαξε τη γραβάτα του και προχώρησε προς την οικοδομή....

3. Waking up into the past....

Περισσότερο από την αμηχανία, παρά από ανάγκη, πήγα προς τα τσιγάρα και άναψα ένα. Περιεργάστηκα τον φάκελο, μέχρι που δε μπορούσα να πάρω άλλες πληροφορίες. Τον άνοιξα απότομα, λες και εκπροσωπούσε τους μεγαλύτερους φόβους μου, για να ξαναδώ το γραφικό του χαρακτήρα.
Ένα ηλίθιο συναίσθημα, σα να κοιμόμουν και να ξύπνησα στο παρελθόν, διάβαζα τις ίδιες γραμμές όπως πριν 10 χρόνια: "Αγάπη μου, έπρεπε να φύγω..." Μπλα, μπλα, μπλα... "Θέλω κάποιο μέλλον στη ζωή μου και φοβάμαι ότι δεν είναι μαζί σου..." Μπλα, μπλα, μπλα... "Μη με μισήσεις που δε μπόρεσα να σ' αποχαιρετήσω, αλλά δεν είχα τη δύναμη..." Μπλα, μπλα, μπλα... "Δικός σου για πάντα, Στέφανος"...
Ένιωσα να μου ανεβαίνει η πίεση και να σφυροκοπάει στα μηνύγγια μου. Γαμώτο, πιο θρασύδειλα όντα από τους άντρες, απλά δεν υπάρχουν! "Δεν είχα τη δύναμη να σ' αποχαιρετήσω" και διάφορα μπαρμπούτσαλα! Κι έχει το θράσος μετά από τόσα χρόνια να επιστρέφει! Ναι, μάλλον θα τον κάνω τόπι στο ξύλο, αν τον δω μπροστά μου...
Ασυναίσθητα, έσφιξα το γράμμα μέχρι που το έκανα μπαλάκι από χαρτί. Oh boy, πώς θα ήθελα να ήταν ο ίδιος στα χέρια μου! Περισσότερο πόνος, παρά μίσος έβαψε τη καρδιά μου σ' ένα πορφυρό κόκκινο. Χρειάστηκε μερικά λεπτά, για να συνειδητοποιήσω ότι είμαι στο τώρα και ότι ακόμα δεν είχα διαβάσει το γράμμα που κρατούσα σα μπαλάκι στα χέρια μου.

"Αγαπημένη μου Τόνια,
Μάλλον θα έχεις ήδη περάσει το flash back του παλιού γράμματος και αυτή τη στιγμή, είσαι στη φάση που σκέφτεσαι ποια λαβή Brazilian Jiu jitsu θα μου ταίριαζε καλύτερα. Ίσως και να την έχεις βρει κιόλας, και γι' αυτό οφείλω να ομολογήσω προηγείται το γράμμα της παρουσίας μου!

Ξέρω ότι μάλλον, τώρα θα έχεις ένα λόγο παραπάνω να με στραγγαλίσεις (μιας και προέβλεψα τη μπουνιά που θα με περίμενε, μόλις άνοιγες την πόρτα), αλλά πρέπει να με βοηθήσεις.
Βλέπεις, μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις.

Σε 30' από τώρα, θα χτυπήσει κάποιος την πόρτα σου και θα σου πει μια φράση. "Το ηλιοβασίλεμα είναι κόκκινο". Αν δέχεσαι να με βοηθήσεις, απάντησε "Σαν μεθυστικό κρασί". Προς Θεού, μην τον κάνεις τόπι στο ξύλο! Είναι απλά αγγελιοφόρος!....

Αν πάλι δε θες, τότε ό,τι και ν' απαντήσεις, δε θα έχει σημασία. Θα το δεχτώ.

Φιλικά,
Στέφανος".

Damn! Πώς το ήξερες, να πάρει η ευχή! Σκεφτόμουν φωναχτά και ο γάτος μου με κοιτούσε παραξενεμένος.... Ήξερα ήδη ότι θα απαντούσα θετικά, γιατί -δυστυχώς- έχω το σύνδρομο του σούπερ-ήρωα! Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να θέλει τη βοήθειά μου κι εγώ ν' αρνηθώ....

4. The bell is ringing, the clock's ticking....

Σαν από αντίδραση, έβαλα ένα τζιν και τα σταράκια μου.... Ένα ριχτό πουκάμισο κι ένα λεπτό τζάκετ, μαζί με τη τσάντα μου, συμπλήρωσαν την εικόνα μιας φοιτήτριας, παρά μιας γυναίκας που πήγαινε να συναντήσει το μεγαλύτερο έρωτα της ζωής της. Άκουσα το ανεπαίσθητο χτύπημα στην πόρτα, την ώρα που έριχνα το netbook στην τσάντα μου. Χάιδεψα το γάτο μου και του είπα να είναι καλό παιδί, όσο θα λείπω. Άνοιξα την πόρτα, για να δω ένα πιτσιρίκι κουστουμαρισμένο σαν το Γουίλ Σμιθ στους "Men in Black"! "Το ηλιοβασίλεμα είναι κόκκινο", μου είπε χαμογελώντας. "Σαν μεθυστικό κρασί" απάντησα. "Χαίρομαι πολύ που θα μας βοηθήσετε", μου είπε το παιδί. "Ακολουθήστε με, παρακαλώ".
Ένα από τα προτερήματα που είχα, ήταν να μη μπαίνω στη διαδικασία να πιάσω κουβέντα με κάποιον "αγγελιοφόρο". Είμαι σίγουρη ότι δε θα ξέρει τίποτα περισσότερο από το μέρος που του είπαν να με πάει. Προκειμένου να μπω στη διαδικασία να τον εκνευρίσω, προτιμώ ν' ακολουθήσω σιωπηλά.
Φαίνεται πως του έκανε εντύπωση, γιατί με ρώτησε ο ίδιος: "Ξέρετε πού πηγαίνουμε"? Του απάντησα πώς δεν είχα ιδέα, ούτε πού πηγαίνουμε, ούτε για ποιο λόγο πηγαίνουμε. Η έκπληξη ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του, κάτι του στυλ "και δε θα με ρωτήσετε?", μα τον πρόλαβα λέγοντας πως θα ήταν χαμένος κόπος, μιας και ούτε ο ίδιος ήξερε πολλά πράγματα. Χαμογέλασε με θαυμασμό και δεν ξαναμίλησε. Ούτε κι εγώ είχα διάθεση για κουβέντα!....

5. Welcome back....

Κοιτούσε ανυπόμονα την πόρτα, περιμένοντας να τη δει από στιγμή σε στιγμή!... Άραγε θα έχει αλλάξει? Θα είναι η ίδια -το παιδί με τα τζην, τα σνίκερς και τα μακριά μαλλιά? Πώς να είναι? Να έχει κάποια σχέση? Να τον θυμάται άραγε ακόμα?
Καλά, θα τον θυμάται σίγουρα, αλλά θα τον αγαπάει ακόμα?
Κοίταξε ξανά θυμωμένος την πόρτα. Κι αυτόν, τι τον ενδιέφερε, αν τον αγαπούσε ακόμα? Τι σημασία είχε? Γι άλλο λόγο θα συναντιόντουσαν και όχι για να θυμηθούν τα παλιά... Αλλά, δε μπόρεσε να κρατήσει την σκέψη του από το να γλυστρήσει σε μια φωτεινή χαραμάδα του μυαλού του: Κι αν τον αγαπούσε ακόμα? Άθελά του χαμογέλασε και μόνο τότε κατάλαβε ότι έλπιζε σε κάτι! Σ' ένα θαύμα!

Έκανε μερικές βόλτες γύρω από τραπέζι και περίμενε... Η ώρα περνούσε απελπιστικά αργά.

Και τότε, άνοιξε η πόρτα και πρόβαλλε εκείνη!

6. The happy (?) re-union....

Ένιωσα την καρδιά μου να κάνει μια απότομη κατάδυση στο στομάχι μου! Πάγωσα ολόκληρη, ενώ κοιτούσα τον άνθρωπο που τόσα χρόνια, έφερνα στο μυαλό μου με μια πίκρα, του στυλ "γιατί, ρε γαμώτο.....". Ήταν ολοζώντανος μπροστά μου και σα χείμαρρος ξεχύθηκε από μέσα μου το παράπονο, που μόλις μετά βίας πρόλαβα να συγκρατήσω. Όλο μου το είναι συμπυκνώθηκε σ' ένα πετάρισμα των βλεφάρων και η παγωμένη φωνή βγήκε από το στόμα μου: "Σαν τα χιόνια, λοιπόν...."

Ο πιτσιρικάς που μ' έφερε, έκλεισε διστακτικά την πόρτα κι εξαφανίστηκε, αφού έπαιξε το ρόλο που ήταν προορισμένος.

-Ελένη!... άκουσα τη φωνή του.

Και πάλι, αυτό το περίεργο συναίσθημα ότι ο χρόνος σταμάτησε. Σχεδόν έβλεπα τους φθόγγους του παλιού μου ονόματος, να φεύγουν από το στόμα του σα βλήμματα κι ένιωσα όπως στη σκηνή του Matrix, που ο (Θεός!) Keanu Reeves κάνει μια on-the-air γέφυρα για ν' αποφύγει τις σφαίρες. Έβλεπα τη χροιά των γραμμάτων ν' αφήνουν πίσω τους ένα υπερηχητικό στρόβιλο, ένδειξη ότι οι φθόγγοι θα έφταναν στον στόχο τους -εμένα! Σήκωσα το χέρι μου σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σταματήσω το καρέ -δεν τα κατάφερα....
Απλά τον κοίταξα, με ένα άδειο βλέμμα, για να ρωτήσω:

-Γεια σου, Στέφανε. Τι θέλεις από μένα?

*******************************************************

Την κοίταξε με τη στοργή να τυλίγει όλη του την ψυχή! Ναι, ήταν η ίδια! Το ίδιο χαριτωμένο "μωρό", όπως την έλεγε, γιατί πάντα συμπεριφερόταν σαν πεντάχρονο! Την έβλεπε πάλι μπροστά του, ντυμένη σα μαθήτρια και η καρδιά του σκίρτησε ακόμα πιο πολύ! Αναστέναξε απογοητευμένος με τον εαυτό του, γιατί τελικά, όσα χρόνια κι αν περνούσαν, δε θα σταματούσε να την αγαπάει. Και κατά βάθος, δε σταμάτησε ποτέ...
Πάλεψε με τις σκέψεις του και της πρόσφερε ένα ποτήρι κρασί.
Ναι, είχε έρθει η ώρα να της τα πει όλα!..... Πώς έμπλεξε με κάποιους που του είχαν δανείσει λεφτά για να ολοκληρώσει το πείραμά του, πώς αφοσιώθηκε στην κβαντομηχανική και γιατί τον κυνηγούσαν τώρα. Κάπου στα μισά, ήταν η στιγμή, που της είπε γιατί τη χρειαζόταν. Αν μπορούσε μόνο να έχει πρόσβαση στους servers του CERN.
Την είδε να βγάζει το netbook και να ρωτάει: "Έχουμε κάπου εδώ γύρω internet?". Hξερε ότι πλέον ήταν σε καλά χέρια!....

7. So, the days go by.......

Χρειάστηκαν πολλά βράδυα και άπειρες μελέτες για να μπει στο CERN! Τα κατάφερε εν τέλει, και πήρε πίσω την εργασία του Στέφανου! Yes! Victory! Παρέδωσε όλα τα στοιχεία στη Δ.Η.Ε. και τη μελέτη, στον ίδιο το Στέφανο..... Ο γάτος της, που όσο καιρό διαρκούσε η έρευνα την κοιτούσε περίεργα, είχε αρχίσει να κρύβεται, καθώς όλο το σπίτι είχε γεμίσει flowcharts και σχεδιαγράμματα. Τα χρειάστηκε, όταν πήγε να ξαπλώσει σε κάποιο από αυτά! Η Τόνια κόντεψε να τον σουβλίσει!...

Τώρα όμως, όλα είχαν τελειώσει: Τα σχεδιαγράμματα μαζεύτηκαν και πλέον, η Ελένη-Τόνια είχε γυρίσει στην παλιά της ηρεμία!....
Και ήρθε η ώρα να πάμε ένα βήμα παρακάτω....

8. Song to say goodbye!

Τον άκουσα εκείνο το βράδυ κι έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου να βοηθήσω. Και τα κατάφερα!
Μόνο που.... Δυστυχώς, όλα τελείωσαν. Η πίκρα πέρασε και δεν άφησε χώρο για αγάπη. Καμία ελπίδα για εμπιστοσύνη και σίγουρα καμία δεύτερη ευκαιρία.
Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα και μονάχα ένα συννεφάκι έμεινε μες στο μυαλό μου, καθώς κατηφόριζα στην Αριστοτέλους, στο καφέ που είχαμε ραντεβού με τον Στέφανο.

-Καλημέρα, μου είπε και τα μάτια του έλαμπαν!
-Καλημέρα, του απάντησα.
-Ελένη, εγώ!....
Τον σταμάτησα με μια απαλή κίνηση βάζοντας τα δάχτυλά μου στα χείλη του.
-Στέφανε, μίλησες μόνο εσύ. Ήρθε, νομίζω η ώρα ν' ακούσεις κι εμένα!
Στην αρχή, νόμιζα ότι γύρισες γιατί ήθελες μια δεύτερη ευκαιρία! Μάλλον, έλπιζα ότι ήταν έτσι! Δυστυχώς, αυτό που ήθελες, ήταν μια ακόμα χάρη!... Δεν ξέρω αν με αγάπησες, πάντως εγώ σε λάτρεψα, σα Θεό μου. Σε λάτρευα, ακόμα κι όταν σε "μισούσα", γιατί ήξερα ότι το μίσος είναι η άλλη όψη της αγάπης! Και περίμενα πώς και πώς να σε ξαναδώ, όταν έλαβα το γράμμα σου! Όμως, τελικά ήθελες ακόμα μια φορά να μ' εκμεταλλευτείς! Περίμενε!... Δε σε κατηγορώ - εγώ συμφώνησα να σε βοηθήσω!....
-Είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί σου, Ελένη!.... του ξέφυγαν οι λέξεις από το στόμα.
-Ναι, Στέφανε!.... Αλλά, εγώ, δεν είμαι πια η Ελένη!... Λυπάμαι... Το όνομά μου, είναι Τόνια.
Σηκώθηκα, φορώντας τα γυαλιά μου. "Δεν υπάρχει πια δρόμος, από εδώ και πέρα! Τον τελειώσαμε όλο και μας έβγαλε σε αδιέξοδο!. Μου πήρε χρόνια να σε ξεπεράσω, αλλά πλέον δεν τρέχεις στις φλέβες μου... σα μεθυστικό κρασί!" Έσκυψα και τον φίλησα στο μάγουλο, νιώθοντας τα δάκρυά του στα χείλη μου. "Λυπάμαι", μουρμούρισα και απομακρύνθηκα....

Προχώρησα χαμογελώντας, σιγομουρμουρίζοντας ένα τραγούδι... Παράξενο - συνήθως δεν έχω τέτοια διάθεση, όμως μου είχε κολλήσει το τραγουδάκι, σαν όνειρο από κάποια εποχή που δε θυμάμαι, αλλά που ζω συχνά σε κάποιο άλλο παράλληλο κόσμο.... Μόνο που ήξερα, ότι μάλλον δε θα τη ξαναζούσα ποτέ!

-------------------------------------------------------------------------

Outro: Κάτι μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, τα ονόματα εννοείται ότι είναι φανταστικά, όπως και η πλοκή! Η ιστορία όμως έχει ρίζες στην πραγματικότητα. Μάλλον, not much of a fairy-tale after all!....
Ελεφαντάκι μου, προσπάθησα να μη γράψω για υπολογιστές, αλλά damn, δε μου έβγαινε!....
Χώρια του ότι με πήρε 5 ώρες! Οπότε, pls be mercyful! Όσο για τους υπόλοιπους, παρακαλώ την επιείκιά σας! Ένα "στοίχημα" ήταν και πέρασε!
Cheers, λοιπόν στους "πεθαμένους" έρωτες και cheers to all! Κερνάω ένα ποτήρι "μεθυστικό κρασί" σε όλους κι εγώ πάω να χτυπήσω ένα ουίσκι! :)