3. Ignorance is bliss!....

"Twinkle, twinkle little star....."

Η φωνή ακούστηκε μες στο μυαλό μου πρώτα... Μέσα στα μάτια μου, φως, που τα βλέφαρα δεν κατόρθωναν να σταματήσουν.

I opened my eyes, only to find out that I was in a... Well... Looked a lot like paradise... Πράσινο παντού και όμορφα δέντρα, children playing and singing -looking really happy. Bliss!
Το μέρος ήταν πανέμορφο κι εγώ, I was just lying all over the ground.

Ασπροφορεμένες γυναίκες να γελάνε, μια γαλάζια λίμνη με κρυστάλλινα νερά, ένας πεντακάθαρος ήλιος...
Με πλησίασε μια πανέμορφη κοπέλα. "Έλα να παίξεις μαζί μας", είπε, but her lips didn't make a sound... Strange girl, strange world!

Did you ever had this weird feeling that you were supposed to be somewhere else? Anywhere, but here? Εγώ το είχα, αρκετές φορές και αυτή, ήταν μια από αυτές τις φορές!
Σκεφτόμουν αδιάκοπα, πού θα έπρεπε να ήμουν... Κάτι άλλο είχα να κάνω!...

The girl got in front of me - I could actually see her face clear and her deep brown eyes. Her lips moved to make the words: "Wake up, wake up!".....

..................

..................

..................

***********************************************************************************

"Wake up", φώναξα ακόμα μια φορά και τον είδα επιτέλους να συνέρχεται! Με κοίταξε απορημένος με τα μεγάλα γαλάζια μάτια του και με ένα παιδιάστικο παράπονο, που μου άγγιξε την καρδιά!

Όποιος και να ήταν αυτός ο άνθρωπος, σίγουρα δεν κινδύνευα από αυτόν.

Βασικά, σίγουρα, δεν ήξερα τίποτα. Όμως κάτι μου έλεγε ότι μπορούσα να του έχω εμπιστοσύνη. Το βλέμμα μου διέτρεξε το σώμα του από πάνω μέχρι κάτω. Ψηλός, περίπου 30-32 χρονών, 1.88 ύψος, 77 κιλά, αρκετά γυμνασμένο σώμα αλλά ευκίνητο. Στίβος, μάλλον -δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Παλιός τραυματισμός στον αριστερό ώμο. Τώρα, κάνει δουλειά γραφείου -μάλλον εργαστηρίου για την ακρίβεια.....

Να 'το πάλι! Πώς το κάνω αυτό, να πάρει η οργή?.....

Δεν ολοκλήρωσα τη σκέψη μου, γιατί ο άγνωστος Χ μου μίλησε:

-Mat, you 're safe!

Το όνομα πυροδότησε μια αλυσιδωτή αντίδραση σκέψεων και συναισθημάτων, που όμως έσκασαν σαν φουσκάλες στον αέρα...

-Guess I am..., ήρθε η γρήγορη απάντησή μου.
-How 's your head? ρώτησε... Αχά!!! Να και κάποιος που ήξερε τι γινόταν!
-Hurts like hell, if that's of any interest, απάντησα λίγο επιθετικά.

Αμέσως τα μάτια του σκοτείνιασαν και η στεναχώρια έντυσε το πρόσωπό του... Αυτός ο άνθρωπος ενδιαφερόταν για μένα κι εγώ του μιλούσα "κάπως".... Όμως... Πώς να μιλήσεις σε έναν άνθρωπο, αν δεν τον ξέρεις? Αν δεν ξέρεις, τι σου είναι?... Προσπάθησα να "σώσω" λίγο την κατάσταση και -κακά τα ψέμματα- με ενδιέφερε να μάθω, αν είχα κάνει το κεφάλι του μοναδικού ανθρώπου που με γνώριζε, μελάτο!

-How's yours?
-I 'll live... ήρθε η "παραπονεμένη" απάντηση, ενώ το χέρι του πήγε προς τον αυχένα του...
"Why didn't you pick up the damn phone?" με ρώτησε. Ώστε λοιπόν, ο καημενούλης με το καρούμπαλο που στεκόταν μπροστά μου ήταν ο John? Πήρα όμως γρήγορα την απάντησή μου: "John was trying to call you"....
-John did call... I missed it and didn't had the chance to call him back.
-We got worried! You have been sleeping for the past 48 hours! Are you sure you 're feeling ok?

Όχι, χριστιανέ μου! Hell, I ain't sure!... Ξυπνάω κάπου, δεν ξέρω πού είμαι, δεν ξέρω ποια είμαι και με ρωτάς αν είμαι ΟΚ? Ίσως, σε κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν! Σ' αυτό όμως, ήμουν χάλια!

-Mat?
-What?
-Are you sure, you 're feeling ok?
-(παύση)... Frankly, I dunno...
-Is it your head?
-Yes... And, no.... Do you need some ice for yours?
-No, it's just a scratch. What's wrong?
-I dunno....
Χαμογέλασε, με ένα παιδικό χαμόγελο και είπε: "It's impossible not to know what's wrong, when something's wrong!"

Γύρισα την πλάτη μου κι έκανα μια σιωπηλή προσευχή: "Θέε μου, βοήθησέ με να θυμηθώ!... Κάτι!... Οτιδήποτε!"

-Well, won't you tell me? Τι συμβαίνει?
-Told you, I don't know!... ξέφυγαν οι λέξεις από τα χείλη μου και μετά πάγωσα! Γύρισα αργά και τον κοίταξα. Οι τελευταίες λέξεις! Ήταν ελληνικά!!! "Say that again!" πρόσταξα, αδιαφορώντας για τον τόνο της φωνής μου.

-Τι σου συμβαίνει? ξανάκουσα από τα χείλη του...

Σαν στερεοσκοπική φωτογραφία, ήχος-λέξεις-πρόσωπο ήρθαν κι ενώθηκαν σε μια εικόνα!

"Rob", ψέλλισα... "Is that you?...."