2. Η εξίσωση!

Το χτύπημα ξανακούστηκε, αλλά για ένα περίεργο λόγο δεν είχα καμιά διάθεση να πλησιάσω την πόρτα....

Ποιος να είναι? Δεν περίμενα κανέναν, οπότε δεν είχα και λόγο ν' ανοίξω... Μάλλον δεν ήμουν και στο σπίτι μου, οπότε να, ακόμα ένας πολύ καλός λόγος!...

Μα, τι λέω! Εδώ δεν ήξερα πώς με λέγαν, πώς θα ήταν δυνατόν να ξέρω άλλες λεπτομέρειες...

Αυτή τη φορά, το χτύπημα ήταν πιο δυνατό και ένιωσα μια μεταλλική γεύση στο στόμα μου, ενώ ο φόβος περπάτησε στη ραχοκοκκαλιά μου... Όχι, δε θα άνοιγα την πόρτα! Η θέα της σκουροπράσινης πόρτας είχε συμπυκνώσει όλους μου τους φόβους και ζωγράφιζε δαίμονες στο τρομαγμένο μου μυαλό. Γράπωσα με δύναμη ένα τασάκι και το κούνησα στον αέρα, σα να ήθελα να τον σκίσω στα 2....

Κοίταξα στο διαμέρισμα διερευνητικά, ψάχνοντας μια καλή κρυψώνα... Μόνο η έξοδος κινδύνου?! Πήγα προς το fire escape, μόνο για να διαπιστώσω ότι ήμουν σε μια απίστευτη απόσταση από το έδαφος! Κοιτώντας κάτω, ένιωσα το αίμα μου να παγώνει και να μουδιάζουν τα δάχτυλά μου. Νοερά υπολόγισα την απόσταση -20,3m- και έκανα πίσω. Μόλις βρέθηκα πάλι στην ασφάλεια του δωματίου, ξανακοίταξα διερευνητικά το χώρο!

Ξαφνικά, το βλέμμα μου σταμάτησε σε ένα μέρος του τοίχου! Ήταν κενό, αλλά σχεδόν αόρατο! Κανονικά, δε θα σου κινούσε την προσοχή, αλλά ένας ελαφρύς αποχρωματισμός τράβηξε τη δική μου!

Ναι, είχα δίκιο! Ήταν ένα μικρό "δωμάτιο", μάλλον για να χρησιμοποιείται σαν αποθηκούλα! Εντελώς αόρατο στο γυμνό μάτι, καταπληκτικό όμως για πρόσκαιρη κρυψώνα! Κινήθηκα γρήγορα προς τα εκεί και μπήκα μέσα!

Μόλις είχα προλάβει, όταν άκουσα τα κλειδιά να μπαίνουν στην πόρτα!...

Τα μυνήγγια μου χτυπούσαν με δύναμη, στέλνοντας βουβά κύματα πόνου....

Κράτησα την ανάσα μου...

Και ο χρόνος σταμάτησε!....

1....

2....

3....

Τα δευτερόλεπτα περνούσαν με βασανιστική καθυστέρηση...

.......

20,3m? Πώς μπορούσα να υπολογίσω με τέτοια ακρίβεια? Ακρίβεια που δεν είναι προσεγγιστική, αλλά είναι απόλυτη!... Πώς βρήκα την κρυψώνα?
Πού χτύπησα το κεφάλι μου?
Τι ήταν οι ουλές στην πλάτη μου?
Γιατί τα σκεφτόμουν όλα αυτά τώρα, που άκουγα τα βήματα του άλλου μες στο δωμάτιο να αναζητούν κάτι....

Κάποιον...

Εμένα?.....

Και η φωνή ακούστηκε: "Mat, where the fuck are you? Come out now!".... ενώ τα βήματα κινήθηκαν προς την έξοδο κινδύνου και σταμάτησαν εκεί. Surprise - surprise, και όμως στον πανικό μου, μια ακρούλα του μυαλού μου, θυμήθηκε να αφήσει το παράθυρο ανοιχτό, για να μπερδευτεί ο κυνηγός... (μου?)...

Επιτέλους, ο άντρας μπήκε στο οπτικό μου πεδίο.... Ψηλός? Όχι ιδιαίτερα! Όμορφος? Well, in a way!... Κι όμως, είχε κάτι
που μου άρεζε πάνω του! Ενέπνεε ένα είδος ασφάλειας και εμπιστοσύνης. Or at least, έτσι μου έλεγε το ένστικτό μου.

Still..... Έμπιστος ή όχι, ήταν ένας άγνωστος... Ο άγνωστος Χ.

Σε όλη την εξίσωση που είχα στο μυαλό μου, είχα πολλούς αγνώστους και μια σταθερά -εμένα!....

Το χέρι μου σφίχτηκε γύρω από ένα ρόπαλο του baseball. Άφησα μαλακά το τασάκι (που τόση ώρα το πήγαινα βόλτα και το ζουλούσα αλύπητα!) και έσφιξα με δύναμη το ρόπαλο!....

1........

Σχεδόν πατώντας στα νύχια, βγήκα από την κρυψώνα μου....

2........

Υπολόγισα το σώμα μου να μην προκαλεί ορατή σκιά για τον άγνωστό μου....

3........

Σήκωσα τα χέρια μου, ενώ σαν φλας άστραψε στο μυαλό μου η εικόνα του χτυπημένου -από τα χέρια μου- αγνώστου να κείτεται ξαπλωμένος στο πάτωμα....

Γυρνώντας, κοίταξα μέσα στα βαθιά μπλε μάτια του και ένιωσα τον χρόνο να γυρίζει πίσω...
Δε μπορούσα να σταματήσω την τροχιά του ρόπαλου, που έσκασε πάνω στο κεφάλι του...

Μια ανάσα....

Μια ματιά....

Ένα ταξίδι....

Και μια φράση που βγήκε από το στόμα του: "Εσύ!?"....

Και όλα σκοτείνιασαν....